 Eustachy Raduchowski Z Gibraltaru pan Eustachy trafił do marynarki wojennej w Londynie. W sierpniu 1943 roku został zaokrętowany na ORP „Dragon”. Pływał w konwojach na Morzu Północnym i Atlantyku. Uczestniczył w inwazji na Normandię w czerwcu 1944 roku. W marynarce pozostał do roku 1947. Bardzo krytycznie wypowiada się o brytyjskiej polityce wobec Polski. Jego zdaniem: Anglicy odwrócili się od Polaków. Churchill w swojej książce, nawet nie wspomina o swoim sojuszniku generale Sikorskim. Polacy byli przydzielani do Polskich Korpusów Przysposobienia, aby znaleźć prace w Anglii, niektórzy musieli zmieniać nazwiska, bo Polaków nie zatrudniano. Wówczas pan Eustachy postanowił wrócić do Polski. Najpierw trafił do Gdańska, potem do Wrocławia, gdzie znalazł pracę jako księgowy w szpitalu psychiatrycznym. Ożenił się, przez trzydzieści lat mieszkał z żoną w Obornikach Śląskich, potem przeprowadzili się do Brzegu Dolnego. Po wojnie pan Raduchowski, mimo wielu nacisków, nigdy nie zapisał się do PZPR ani innej organizacji. To powodowało, że omijały go awanse i podwyżki. Ale nie żałuje. Pozostał sobą, zgodnie z własnym sumieniem. Za zasługi wojenne nasz bohater otrzymał wiele odznaczeń, m.in. Krzyż Walecznych oraz w 2005 roku medal Kombatanckich Sił Zbrojnych Wielkiej Brytanii. W mieszkaniu pana Eustachego jest sporo obrazów, które sam namalował. Są też fotografie. Na szczególną uwagę zasługuje kilka z nich. To robione co dziesięć lat zdjęcia z kolegami, którzy razem ukończyli szkołę handlową, pierwsze z nich ma datę 1938 rok, na zdjęciu z 1948 roku są jeszcze wszyscy koledzy, na kolejnych jest ich coraz mniej, ostatnie zdjęcie pochodzi z 1978 roku, potem pan Raduchowski został sam… Do niedawna jeszcze pracował społecznie w Zarządzie Polskiego Związku Emerytów i Rencistów. Z powodu wieku i pogarszającego się zdrowia – musiał zrezygnować. Dawniej bardzo często bywał zapraszany do szkół, gdzie opowiadał historie o minionych czasach, organizował też wernisaże swoich prac. Dzisiaj ma trochę żal, że szkoły, które kiedyś tak chętnie korzystały z jego pomocy, zapomniały o nim. Pan Eustachy ma jednak poczucie, że swojego życia nie zmarnował. Wsparciem jest rodzina, z żoną są już sześćdziesiąt dwa lata, mieszka otoczony jedenastoma kobietami: córki, wnuczki i prawnuczki. Pytany o to, jaka jest recepta na tak długie pożycie małżeńskie odpowiada ze śmiechem: nigdy nie sprzeciwiałem się żonie. Kobiety są tak skonstruowane, że ich musi być na wierzchu. To po co mam się kłócić, dawać argumenty, udowadniać, z tego są tylko kwasy i niezadowolenia. A tak, spokojnie, powoli, bez nerwów… Andrzej Manasterski
Komentarze użytkowników (0) 
|
|
|
